Uzakta kalmış, terkedilmiş fakirden, seyyidi, dostu Abdulgafur’a ve ayrılık oklarıyla uzaklara düşmüş miskinden seyyidi, güvendiği Muhammed el-Cedid’e -Allah onlara iki cihan saadeti versin-

Mektubunuz geldi. Mektubunuzda gözümüzün süruru Bahauddin’in bu tarafa yöneldiğini haber ediyorsunuz. Bahauddin’in seferi konusunda ve yolda hizmetini yapan hizmetöi ve yardım eden kimseleri geniş olarak yazmışsınız.

-Hizmeti geçenlerin hepsini Allah dünya ve ahirette en güzel mükafat ile mükafatlandırsın.-

Şunu da bilin ki; Peygamber Efendimizin de bildirdiği gibi dünya bir sineğin kanadına değmez.

Bu mektubu yazdığım 17 Rebîevvel 1238 senesi perşembe gününe kadar onlar tarafından haber gelmedi. Allah’a hamd olsun hazırlıkları tamamdır. Her belde de asker onları kollar. O bölgenin büyükleri emniyetli bölgelere varıncaya kadar kendileriyle hareket ederler.

Eğer siz bizden sorarsanız Allah’a hamd olsun selametteyiz. Yüce Tarikat-ı Aliyye’ye rağbet artmakta ve parlaklığı yayılmaktadır. Yalnız bu fakirin bir köşeye çekilmeye olan meyli tahmin ettiğinizden daha fazladır. İnsanların bir araya gelmesiyle hatırım ve kalbim bulanmaktadır. Onlarla bir arada olmayı vakti boşa geçirmek olarak kabul ediyorum. İnzivaya çekilmeyi o kadar çok istiyorum ki dostların aşırı talebine rağmen tarikatta ders vermeye başlamadığım gibi medresede de başlamadım.

Muhlisimiz Şeyh Ahmed Hatip teveccühle meşgul olmaktadır. Kendisine çok fazla rağbet var. Toplantılardan uzaklaşarak uzlete çekildiğimden yanımdaki arkadaşları beldelerine gönderdim. Molla İbrahim’i Cizre’ye; Seyyid İsmail Berzenci’yi, Şehriyar’a; Mahmud Sahib’i Süleymaniye’ye; Ubeydullah Efendi’yi Bağdat’a; Muhammed Meczub’u Kerkük’e; Seyyid Taha’yı Van’a gönderdim.

Sizler kitaplarımı çok güzel muhafaza ediniz. Yanıma gönderilmelerinde dikkatli davranınız. Musa Ceburi’ye güzel davranınız. Kendisini sevdiğim sizlerce gizli değildir.

Allah’ın selamı üzerinize olsun.