İçindekiler


YÜZ YEDİNCİ MEKTUP

Mevlana Halid kaddesallahu sırrahulaziz bu mektubu, Şam’dan allame Muhammed Emin Süveydi’ye cevap olarak göndermiştir.

Hamd Allah’a mahsustur. O bize kâfidir. Selam Allah’ın seçtiği kullar üzerine olsun.

Miskin ve fakir Halid’den, dostu, seyyidi, fazıl, muhakkik, kamil Muhammed Emin’e değerli inciden daha kıymetli, sıdk ve yakin bahçesinden anber ve yasemin gibi gülümseyen selamlar. “Edebü’l Müfred” kitabını araştırmadığımızdan dolayı bizi uyaran mektubunuzla müşerref olduk. Emrinizi itaatle kabul edip, gidip çalışmadığımdan suç bendedir.

Aslında öyle değildir. Hiçbir zaman vefanın aksine şefkatli dostlarımın sözlerini unutmadım. Nasıl unutabilirim. Onlara duyduğum iştiyak sonsuzdur. İştiyakim o kadar fazla ki konuşma sırasında hiçbir ihtiyarım olmadan, kalbimin fazla meşguliyetinden dolayı şu iki beyit çıkıp geliyor:

Bilmem ki o ilk tanıştığımız yerde

Vuslat olur mu aceb ölümün evvelinde

Hakkı büyük vallahi şimdi oranın

İnsanı insan idi benzeri yok diyorum.

Adı geçen kitabı bulmak bütün arzuma rağmen nasip olmadı. Hiç kimsenin yanında o kitaba rastlamadım. Herşey bir vakte bağlıdır. Vehhab ve Kerem sahibi olan Allah CC dilerse kitabı bulduğumda onu sizlere göndermekte gevşeklik göstermem. Satın alamazsam yazdıracağım.

Mektubun başında ve sonunda selam.