MEVZUU:

Hasta sağlığını bulup hastalıktan beri olmayınca, asla gıdanın ona faydası olmaz. Bu münasebetle bazı hususlar.

NOT:

İmâm-ı Rabbânî Hz. bu mektubu, Hakim Abdülkadir'e yazmıştır.

***

Hükema (hekimler) yanında karar altına alınan bir durum şudur ki: Hastanın hastalığı devam ettiği süre asla bir gıdanın kendisine faydası olmaz. İsterse, ona sunulan yemeklerin en iyisi ve en güzeli olsun.. O durumunda: Hasta, hastalığından gıda alır..

Bir mısra:

Hastalıktır gelen, yemekle hastaya..

Bunun için, hekimler öncelikle, hastalığın izalesini düşünürler. Bundan sonra, hastanın haline ve mizacına, münasip gıdalarla, kuvvet buldurmaya çalışırlar.

***

Yukarıda anlatılan mânâ, insanın durumuna da uyar. Allah-ü Teâlâ'nın buyurduğu:

– «Kalblerinde maraz vardır.» (2/10)

Âyet-i kerime ile işaret edildiği gibi, kalblerinde maraz olan kimselere ibadet ve taat asla fayda vermez. Hatta bir mazarrattır (zarar verir). Şu hadis-i şerifler, bu mânâya işaret ederler:

– «Nice Kur'an okuyan vardır ki, Kur'an kendisine lânet okur.»

– «Nice oruç tutanlar vardır ki, orucundan kendisine ancak açlık ve susuzluk kalır..»

Bunlar sağlam haberlerdir.

Üstte anlatılan mânâya göre, kalb tabibleri (kâmil mürşidler), öncelikle hastalığın izalesini emrederler.

Bu durumda hastalık, kalbin Yüce Hakkın gayrına alakasıdır. Hatta, insanın kendi nefsi ile bağlantısıdır. Zira, insan neyi ister ve neyi severse; kendi nefsi için ister ve onun için sever.. Şayet çocuğunu severse, kendi nefsi için sever. Aynı şekilde mallar, riyaset (reislik, baş olma), makam dahi böyledir. Gerçekte taptığı dahi o nefsidir.

İnsan, bu bağlantılardan ve saplantılardan kurtulmadığı süre onun için necât ümidi yoktur.

Bu gibi hastalıkların giderilmesini düşünmek, kalb sahibi ulemâya ve basiret sahibi hükemâya (hakimlere, bilginlere) düşer.

Bir mısra:

Yeter işaret, varsa anlayışı şayet...

---

Hakîkat Kitâbevi Tercümesi