"Bu mektup, Mirza Hüsameddin Ahmed “rh.a.” cenabına yazılmıştır. Cezbe ve sülûk anlatılmaktadır:

Allahü teâlâya hamd olsun. O’nun sevdiği, seçtiği kimselere selam olsun! Tasavvuf yolu iki kısımdır: Cezbe ve sülûk. Bunlara tasfiye ve tezkiye de denir. [(Sülûk) uğraşarak ilerlemektir. (Cezbe) çekilip götürülmektir.] Sülûkten önce olan cezbenin, yani tezkiyeden önce olan tasfiyenin kıymeti yoktur. Sülûk tamamlandıktan sonra olan cezbe, yani tezkiyeden sonra olan tasfiye lazımdır ve seyr-i fillah’ta hasıl olur. Önce olan cezbe ve tasfiye, sülûkü kolaylaştırmaya yarar. Sülûk olmadan maksada kavuşulamaz. Yol tamam gidilmedikçe cemal-i ilahî görünmez. Önceki cezbe, sonra olan cezbenin sureti, numunesi gibidir. Hakikatte birbirinden başkadırlar. Büyüklerimizin, (Sonda olan şeyler başlangıçta yerleştirilmiştir) sözünden maksat, (Nihayetin sureti, görünüşü yerleştirilmiştir) demektir. Nihayetin kendisi başlangıca sığabilir mi? Elbet sığmaz. Nihayet başlangıca hiç benzemez. O hâlde suretten hakikate geçmek lazımdır. Hakikati bırakıp suretle oyalanmak; uzakta kalmak, ilerleyememektir. Allahü teâlâ hepimizi suretten kurtarıp hakikate kavuştursun! Amin.

Abdulkadir Akçiçek Tercümesi