|
"Bu mektup, yine
Nakip Seyyid Şeyh Ferid’e “kuddise sirruh” yazılmıştır. Cismin ve ruhun
lezzet ve elemlerini bildirmekte ve cisme olan musibet ve acılara sabır
tavsiye edilmektedir:
Allahü teâlâ, sizi
her sıkıntıdan korusun! Dünya ve ahiretin efendisinin “aleyhi ve alâ
âlihissalevâtü vetteslîmât” hürmetine dünya ve ahiretin iyiliklerine
kavuştursun!
Dünya lezzetleri ve
elemleri iki türlüdür: Birisi cismin [yani nefs-i emmârenin], ikincisi ruhun
lezzetleri ve acılarıdır. Cisme lezzet veren her şey, ruha elem verir. Cismi
inciten her şey, ruha tatlı gelir. Görülüyor ki ruh ile ceset, birbirinin
nakizi, aksidir. Fakat bu dünyada ruh, cisim derecesine düşmüş ve cisimle
birleşmiş, kendini cisme kaptırmıştır. Ruh, cisim hâlini almış; ona lezzet
veren şeylerden lezzet duymaya ve cisme acı gelen şeylerden elem duymaya
başlamıştır. İşte avam yani cahil halk böyledir. Tîn suresinin,
(Onu [ruhu], sonra
en aşağı dereceye indirdik)
mealindeki ayet-i kerimesi bunların hâlini göstermektedir. Bir kimsenin
ruhu, eğer bu esirlikten, bu bağlılıktan kurtulmaz, kendi derecesine
yükselmez, kendi vatanına kavuşmaz ise ona yazıklar, binlerle yazıklar
olsun!
Mahlukların en
yükseği insandır.
O makamdan mahrum
kalan da odur.
Bu yoldan eğer geri
dönmezse,
Ondan daha mahrum
olmaz kimse.
İşte ruhun
hastalıklarından biri, elemini lezzet sanması, lezzetini elem anlamasıdır.
O’nun bu hâli, midesi hasta bir kimseye benzer ki bu kimse safrası bozuk
olduğundan tatlıyı acı sanır. Bu kimseyi tedavi etmek lazım olduğu gibi ruhu
da bu hastalıktan kurtarmak akıl icabıdır. Ruhun tedavi edilerek cismin
elemlerinden, acılarından lezzet duyması, sevinmesi lazımdır.
Kavuşmak için bu
lezzet ve sevince,
Can çıkıncaya dek
çalış, gündüz ve gece!
İyi düşünerek ve
inceleyerek anlaşılıyor ki dünyada eğer dert ve musibetler olmasaydı,
dünyanın hiç kıymeti olmazdı. Dünyanın zulmetini, sıkıntısını; hadiseler,
acı olaylar gidermektedir. [Dünya dertleri ruha elem verir. Bu elemi,
inkisarı (kırıklığı) ibadet olur, derecesi yükselir.] Dertlerin, elemlerin
acılıkları, bir hastalığı iyi edecek faydalı ilacın acılığı gibidir. Bu
fakir anlıyorum ki; bozuk niyet ile, gösteriş için, menfaat için yapılan
bazı ziyafetlerde yemeğe kusur bulmak veya başka suretle yapılan eziyet ile
ziyafet verenin kalbinin kırılması; yemekteki zulmeti, niyetin bozukluğu ile
hasıl olan günahı gidermekte, kabul olmasına sebep olmaktadır. Eğer
misafirlerin şikâyeti, hakareti olmasaydı ve ziyafet sahibinin kalbi
kırılmasaydı; yemek karanlık ve günah olacak, kabul edilmeyecekti. Kalbin
kırılması kabule sebep oldu.
O hâlde hep cisim ve
cesedimizin rahatını ve tadını düşünen ve hep bunun peşinde koşan bizler,
çok zor durumda bulunuyoruz. Zâriyât suresinde, elli altıncı ayet-i kerimede
mealen,
(İnsanları ve cinni,
yalnız ibadet etmeleri için yarattım)
buyuruldu. İbadet de kalbin ve ruhun kırıklığı, kendini aşağı bilmesidir.
İnsanın yaratılması, kendini hakir bilmesi, aşağı görmesi içindir. Bu dünya,
Müslümanların ahiretlerine, Cennetteki nimetlerine göre bir zindan gibidir.
Müslümanların bu zindanda zevk ve sefa aramaları akla uygun olmaz. O hâlde
dünyada eziyet, sıkıntı çekmeye alışmak lazımdır. Burada mihnetlere
katlanmaktan başka çare yoktur. Allahü teâlâ, mübarek ceddiniz hürmetine “s.a.v.”, biz
zayıf kullarına bu yolda yürüyebilmeyi nasip eylesin. Âmîn.
Abdulkadir Akçiçek Tercümesi
|