|
"Bu mektup,
Esseyyid ve Nakîb Şeyh Ferîd’e (rh.a.) yazılmıştır.
İslam ile küfrün birbirinin zıddı olduğunu ve İslam düşmanlarını
sevmemeyi bildirmektedir:
Bize çeşitli
nimetleri veren, Müslüman yapmakla şereflendiren ve Muhammed
aleyhisselâmın ümmetinden eylemekle kıymetlendiren Allahü teâlâya hamd
olsun! Dünya ve ahiret saadetlerine, rahatlıklarına kavuşmak ancak ve
yalnız; dünya ve ahiretin efendisi, mahlukların en üstünü ve en
kıymetlisi olan Muhammed aleyhisselâma uymakla, onun izinden gitmekle
ele geçebilir. O yüce Peygambere, O’nun temiz Ehl-i beytine ve ashâbının
hepsine en iyi dualar ve en üstün selamlar olsun!
Muhammed
aleyhisselâma uymak demek; ahkâm-ı İslamiyet'e yani İslamiyet'e uymak,
küfrü ve kâfirliği yok etmeye çalışmaktır. Çünkü İslam ile küfür
birbirinin zıddıdır, tersidir. Birinin bulunduğu yerde öteki bulunamaz,
gider. Bu iki zıt şey bir arada bulunamaz. Birisine kıymet vermek,
ötekini aşağılamak olur. Kur’ân-ı Kerîm’de, Tevbe suresinin yetmiş
üçüncü ayetinde mealen: "Ey yüce Peygamber! Kâfirlere ve münafıklara
karşı cihat et! Onlara sert davran!" buyuruldu. Hulk-i azîm sahibi olan,
çok merhametli olan Peygamberine; İslam dinine ve Müslümanlara saldıran
kâfirlerle cihat etmeyi, onlara karşı sert davranmayı emrediyor. Bundan
anlaşılıyor ki İslam’a saldıranlara sert davranmak da hulk-ı azîmdir.
İslam’a izzet
vermek ve kıymetini artırmak için; küfrü ve kâfirleri yani İslam dinine
ve Müslümanlara saldıranları kötülemek, onları aşağı tutmak lazımdır.
Böyle kâfirlere kıymet vermek, onları yüksek tutmak; İslamiyet'i ve
Müslümanları kötülemek, aşağılamak olur. Kâfirlere kıymet vermek demek,
onları üstün tutmak ve karşılarında eğilmekle beraber; onlarla birlikte
bulunmak, konuşmak ve görüşmek de onlara kıymet vermek olur. İslam
düşmanlarından, İslamiyet'e saldıranlardan, köpekten kaçar gibi kaçmak;
onların pis ve alçak olduklarını bilmek lazımdır. İslam dinine saldıran
bir mevki ve makam sahibi ise ve bir Müslüman’ın bu kimseye bir işi
düşerse; bu işi muhakkak onun yapması icap ederse, abdesthaneye gider
gibi işi bitirinceye kadar yanına gidilir. Fakat yine o alçağa kıymet
verecek bir şey söylenmez ve böyle bir hareket yapılmaz. Olgun bir
Müslüman, onun yüzünü görmemek için o işinden bile vazgeçer; onun
zehirli, zararlı sözlerini işitmekten ve cehennemlik yüzünü görmekten
kurtulur.
Allahü teâlâ,
Kur’ân-ı Kerîm’de böyle kâfirlerin kendisine ve sevgili Peygamberine
düşman olduklarını bildiriyor. Allahü teâlânın ve O’nun Resûlü’nün
düşmanları ile (Müslümanlara gerici diyenler ile) düşüp kalkmak, o
alçaklarla arkadaşlık etmek büyük cinayet ve çok çirkin bir suç olur. Bu
kimselerle görüşmek ve arkadaşlık etmek çeşitli zararlara sebep olur. Bu
zararların en küçüğü; insan onların arasında Allah’ın emirlerini
yapamaz, küfre sebep olan şeylerden kaçınamaz ve bu vazifeleri yapmaya
sıkılır; arkadaşlarından utanır. Çok küçük görünen bu zarar, dikkat
edilirse pek büyüktür. Allahü teâlânın dinine saldıranlar ile arkadaşlık
etmek, onlarla görüşmek; insanı Allahü teâlâya ve O’nun Peygamberine (aleyhissalâtü
vesselâm) düşman olmaya kadar sürükler.
Bir kimse
kendini Müslüman sanır; Kelime-i Tevhid okur, "inanıyorum" der. Müslüman
olduğunu söyler. Halbuki kâfirlerle, münafıklarla görüşerek ve konuşarak
onun Müslümanlığı ve imanı saf ve temiz kalmaz. Hatta büsbütün gider de
farkında bile olmaz. Allahü teâlâ hepimizi nefislerimizin kötülüğünden
ve amellerimizin bozuk olmasından korusun!
Farsça beyit
tercümesi:
Zavallı cahil,
sanır ki din adamıdır;
Din ile ilgisi,
yalnız böyle sanmasıdır.
Hindistan’daki
İslam düşmanlarının azgınlarını görüyoruz; Müslümanlarla alay ediyorlar,
Müslümanları kötülüyorlar. Ellerine fırsat geçerse Müslümanlara her
işkenceyi yaparlar, hatta hepsini öldürürler yahut onları dinden ve
imandan ayırırlar; İslam terbiyesini, ahlakını ve şerefini yok ederler.
O hâlde Müslümanların bu azgın kâfirlere uymamaları, bunlardan
sakınmaları, bunlara aldanmamaları ve bunun için Allahü teâlâdan haya
etmeleri lazımdır. "Haya imandandır" buyuruldu. Müslüman olanın böyle
çirkin işlerden sıkılması lazımdır. İslam düşmanlarını; Allah’ın
emirleri ile alay edenleri, helale ve harama aldırış etmeyenleri zararlı
bilmelidir. Bunları aşağı tutmalı ve yardımı dokunan her hareketten
sakınmalıdır.
İslamiyet,
gayrimüslim vatandaşlardan cizye denilen verginin alınmasını
emretmektedir. Kâfirlerden cizye alınmasını emretmekten maksat; onları
sıkıştırmak ve aşağı tutmaktır. O kadar aşağı düşerler ki cizye vermemek
için kıymetli elbise giyemezler, süslü eşya kullanamazlar. Müslümanlara
ne oldu ki cizye almayı unuttular? Allahü teâlâ, kâfirlerin zelil ve
hakir olmaları için cizye vermelerini emretti. Böylece onların aşağı;
Müslümanların da üstün, izzetli ve şerefli olmalarını sağladı. Farsça
mısra tercümesi: "Kâfirlerin azalması, İslam’a kuvvet verir."
Bir kimsenin
Müslüman olmasına alamet; İslam düşmanlarını tanıması, onlara
aldanmaması ve sözlerini dinlememesidir. Allahü teâlâ Kur’ân-ı Kerîm’de,
Tevbe suresi 28. ayetinde kâfirlere "neces" yani pis dedi; 95. ayetinde
de "rics" buyurdu. Rics de pis demektir. Bunun için Müslümanların,
kendileri ile alay eden kâfirleri pis ve zararlı bilmeleri lazımdır.
Böyle bilince onlarla arkadaşlık yapmazlar, onlardan sakınırlar. Onlarla
birlikte bulunmaktan nefret ederler. Böyle kâfirlerle meşveret etmek,
işleri onlara danışıp onların sözü ile hareket etmek; bu din
düşmanlarına kıymet vermek ve onları yükseltmek olur. Onlardan yardım ve
şifa beklemek; hele onlar vasıtası ile dua ve ibadet etmek boşuna
uğraşmaktır. Mü’min suresinin 50. ayetinde mealen: "Kâfirlerin
duaları ancak dalalettir" buyuruldu. Yani İslam düşmanlarının
duaları kabul olmaz, hiç fayda vermez. Kâfirlerin, papazlar vasıtası ile
yaptıkları duaları Allahü teâlâ hiçbir zaman kabul etmez. Müslümanlığın
temelinden yıkılıp kokusunun bile kalmayacağını buradan anlamalıdır.
Büyüklerden
biri buyuruyor ki: "Sizden biriniz divane olmadıkça tam Müslüman
olamazsınız." Burada divane olmak; İslamiyet'i yaymak için çalışmak,
çabalamak ve bu arada kendi faydasını ve zararını hatırına bile
getirmemek demektir. Müslümanlığa dokunmasın da her ne olursa olsun!
Allahü teâlânın razı olduğu şeyden daha kıymetli ne olabilir? Allahü
teâlânın Rabbimiz olmasına, İslamiyet'in dinimiz olmasına ve Muhammed
aleyhisselâmın Peygamberimiz olmasına razı olduk, sevindik. Farsça
mısra: "Beni bu yoldan ayırma ya Rabbî!" Peygamberlerin efendisi olan
Muhammed hürmetine beni Müslüman olarak yaşat ve Müslüman olarak öldür
ya Rabbî! Vakit dar olduğu için bilmesi çok lazım ve zaruri olan şeyleri
ancak kısaca yazdım.
İslam ile küfür
birbirinin zıddı oldukları gibi ahiret de dünyanın zıddıdır; dünya ile
ahiret bir arada bulunamaz. Ahireti kazanmak için dünyaya düşkün olmamak
lazımdır. Dünya; Allahü teâlânın beğenmediği, yasak ettiği şeyler
demektir. Dünyayı terk etmek iki türlüdür: Birincisi; mubah olan
şeylerin hepsini de terk edip yalnız yaşamak ve dinini korumak için
zaruri olanları kullanmaktır. Bu çok kıymetli ise de çok güçtür.
İkincisi; haram olan ve şüpheli olan şeylerden sakınmak ve yalnız
mubahları kullanmaktır. Hiç olmazsa bu ikinci şekle göre dünyayı terk
etmeli; Allahü teâlânın haram dediği şeylerden sakınmalıdır. Mesela
erkekler altın ve gümüş eşya kullanmamalı ve halis ipek kumaştan elbise
giymemelidir. Bunları kullanmak haramdır; bunlarla bir şey içmek, yemek,
koku ve sürme kutuları yapmak haramdır.
Allahü teâlânın
mubah ettiği şeylerin sayısı pek çoktur; haram ettiği şeyler ise pek
azdır. Mubahtaki fayda ve lezzet haramdan kat kat ziyadedir. Aklı olan,
çabuk geçen bir lezzet için Allahü teâlâyı gücendirmeyi istemez. Helali,
haramı ve ibadetleri her türedi, yalancı kimseye sormamalıdır. Kendi
aklı ve görüşü ile konuşan kimse din adamı değil, din ve iman
hırsızıdır; Müslümanların imanlarını çalar. Bunlar İslamiyet'e açıkça
saldıran kâfirlerden daha zararlı ve daha kötüdür. Ehl-i Sünnet
âlimlerinin kitaplarını okuyan, bilen ve bildiren doğru Müslümanları,
Allah adamlarını aramalı; dini, imanı, helali ve haramı bunlardan
öğrenmelidir. Kurtuluş yolu budur. Allahü teâlâ hâlimizi, şanımızı ve
sonumuzu hayırlı ve selametli eylesin! Âmîn.
Abdulkadir Akçiçek Tercümesi
|