"Bu mektup, Molla Tahir-i Lahorî’ye yazılmıştır. Bu yolun başında olanlara, sondakilerin hâlleri ihsan olunur; bunun bir olgunluk alameti olmadığı bildirilmektedir:

Allahü teâlâya hamd ederiz. O’nun Peygamberine ve Âline ve Ashabına salât ve selâm eyleriz! Kıymetli mektuplarınız art arda geldi. Talebenin ilerlemekte oldukları bizi çok sevindirdi. Bu yolun sonu başlangıçta yerleştirilmiş olduğundan, bu yüksek yola başlayanlarda sona varmış olanların hâllerine benzeyen hâller hasıl olur. Bunların hâllerini o büyüklerin hâllerinden ayırmak güçtür; ancak keskin görüşlü arif ayırabilir. Böyle olunca, hâllerin görülmesine güvenerek hâl sahibine yol gösterici olarak izin vermemelidir. İzin verilirse o’nun zararı, talebelerinin zararından daha çok olur. Belki de kendini olgun sanarak ilerlemesi büsbütün durur. Belki de büyüklere nasip olan mevki ve saygıya kavuşmak arzusu onu büsbütün belaya sokar. Çünkü nefs-i emmaresi daha imana gelmemiştir ve tezkiye bulmamış, temizlenmemiştir. Olan olmuştur. İcazet ve izin verdiğiniz kimselere tatlılıkla anlatınız ki böyle izin almak olgunluğu göstermez. Daha yapılacak çok iş vardır. İşin başında ele geçenler, sondakilerin başlangıca yerleştirilmesindendir. Uygun gördüğünüz nasihatleri yaparsınız. Eksik olduklarını kendilerine bildiriniz. İcazet vermiş olduklarınızın yol öğretmelerini önlemeyiniz. Belki sizin nefesinizin bereketi ile hakiki rehber olmakla şereflenebilirler. Bu büyük işe başlamış bulunuyorsunuz. Mübarek olsun. Çok çalışınız! Sizin çalışmanız taleplerin de çalışmalarını artırır.

Vesselam.

Abdulkadir Akçiçek Tercümesi