096.MEKTUP

(Kısmen sâdeleştirildi)

– Fakir Haşim-i Kişmi'ye gönderilmiştir

***

 – Peygamber Efendimiz'in (s.a.v) iki isminin sırları

***

Peygamber Efendimiz (s.a.v) iki isimle anılır. Her iki isim de Kuran-ı Kerim'de zikredilmiştir. Yüce Allah şöyle buyuruyor:

"Muhammed Allah'ın elçisidir" (Feth 45/29).

مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ
 

Aynı şekilde yüce Allah Rûhullah İsa'nın (a.s) müjdesini naklederek şöyle buyuruyor:

وَمُبَشِّرًا بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِى اسْمُهُ أَحْمَدُ

"...ve benden sonra gelecek Ahmed adında bir peygamberi müjdeci olarak..." (Saf 61/6).
 

Bu iki mübarek isimden her birinin ayrı velayeti vardır. Muhammedî velayet, Resûl-i Ekrem'in (s.a.v) mahbubiyet makamından kaynaklanmış olsa da burada sırf mahbubiyet yoktur. Ona muhibbiyet özelliği de karışmıştır. Her ne kadar bu karışma Peygamber Efendimiz için asaleten sabit olmasa da onun saf mahbubiyetine engeldir.
 

Ahmedî velayet ise sırf mahbubiyet makamından kaynaklanmış olup onda muhibbiyet şaibesi bulunmaz. Bu velayet, önceki velayetten daha ileri ve matluba ondan bir merhale daha yakındır. Muhibbin (sevenin) ona rağbeti daha fazladır.
 

Çünkü sevgilinin (mahbubun) mahbubiyeti ne kadar kâmil olursa, nâzı ve işvesi o kadar çok, sevenin gözünde daha güzel ve daha hoş ve sevgiliyi kendisine çekerek onu kendisini delicesine seven ve onun için çıldıran haline getirmesi daha çok ve daha fazla olur.
 

(Muhib: “Seven”. Muhibbiyet makamı: “Allah'ı sevme makamı”. Mahbub: “Sevilen”. Mahbubiyet makamı: “Allah tarafından sevilme makamı”.)
 

Aklımı başımdan alan sadece onun güzelliği değildir
Bunlar onun işvesinden ve cilvesinden olmuştur!
 

Burada aklın başından gitmesinden kasıt, âşığın isteği olan aşkın ifrat derecesidir. Sübhânellah! Kuşkusuz Ahmed ismi, yüce ve mukaddes Ahad kelimesiyle, keyfiyetsizlik âleminin ilâhi gizemli sırlarından olan mim harfinin halkasından oluşturulmuş acayip bir isimdir. Keyfiyet âleminde "mimin halkası" tabirinden başka bir şeyle, bu saklı sırrı ifade etmek mümkün değildir. Eğer mümkün olsaydı, Hak Sübhânehû onu dile getirirdi. Ahad, "ortağı ol mayan tek" demektir. "Mim"in halkası ise, kulu Mevlâ'dan ayıran kulluk halkası, kimliğidir. Kul, "mim"in halkasıdır ve Ahad lafzı onu ululamak ve seçkinliğini göstermek için vârit olmuştur. Salât ve selam ona ve âline olsun.
 

Ey arkadaş, iyi bil ki ismi bu olan kimsenin,
Müsemmâsı (kendisi) daha aziz ve daha kerim olur.
 

Aradan bin sene geçtikten sonra, o velayetin muamelesi bu velayete çekilip sürüklendi ve Muhammedî velayet Ahmedî velayet halini aldı. Böylece kulluğun iki halkasının (Muhammed kelimesinde bulunan iki mim harfinin) muamelesi bir halkada kaldı ve birinci halkanın yerine, Hz. Peygamber'in (s.a.v) Rabbinin remzi olan elif harfi yerleşti. Böylece Muhammed Ahmed oldu. Salât ve selam ona ve âline olsun. Çünkü bin sene geçmesinin büyük işlerin değişiminde etkisi vardır!
 

Yukarıdaki sözlerin açıklaması şudur. Kulluğun iki halkası, mübarek Muhammed isminde bulunan iki mim harfinin halkalarından ibarettir. Bu iki halkanın, onun iki taayyününe (meydana çıkmasına, belirmesine) işaret olması mümkündür.
 

Bunlardan biri bedenî ve beşerî taayyünü, ikincisi ise ruhî ve melekî taayyünüdür. Her ne kadar bedeni taayyününde, ölüm ile bir durgunluk vâki olmuş ve ruhî taayyünü kuvvetlenmişse de önceki taayyününün eseri kalmış olduğu için, aynı şekilde bu eserin ortadan kalkması ve söz konusu taayyünden hiçbir izin kalmaması için bin senenin geçmesi gerekiyordu. Bin sene geçip de o taayyünün bir izi kalmayınca, kulluğun iki halkasından biri koparak zeval ve fenâ buldu. Hakkında bekâ billâh denilmesi mümkün olan ulûhiyetin elifi onun yerine geçti ve zorunlu olarak Muhammed, Ahmed oldu. Böylece Muhammedî velayet Ahmedî velayete intikal etti. Muhammed iki taayyünden, Ahmed ise sadece bir tek taayyünden kinayedir. Bu isim, itlâk makamına en yakın ve âlemden en uzak noktadadır.
 

Soru: Meşâyihin kabul ettiği ve velayeti onlara bağladıkları fenâ ve bekâ ile yine Muhammedî taayyün konusunda zikrettiğiniz bu fenâ ve bekânın manası nedir?
 

Cevap: Velayetin bağlı olduğu fenâ ve bekâ, şühüd âlemine ait fenâ ve bekâdır. Eğer bir fenâ ve zeval varsa nazar (görme, görünme) itibariyledir. Aynı şekilde beká ve sebat da nazar (görme, görünme) itibariyledir. Orada beşerî sıfatların gizlenmesi (örtülmesi) söz konusudur, ortadan kalkması değil. Bu taayyünün fenâsı ise böyle değildir. Burada beşerî sıfatların varlıklarının yok olması, cismaniyetten sıyrılıp ruhaniyete yükselmeleri söz konusudur.
 

Aynı şekilde bekâ tarafında, her ne kadar kul, Hak olmayıp kulluk sıfatı ondan ayrılmamış olsa da o, Hakk'a en yakın konuma gelir ve beraberliğin en fazlasını elde eder. Böylece nefsinden en uzak ve beşeriyetle ilgili hükümlerin en fazla kaybolduğu noktaya ulaşır.
 

Bilinmelidir ki beşerî sıfatların yok olmasına bağlı olan bu Muhammedî uruc (yükseliş), her ne kadar Hz. Peygamber'in (s.a.v) derecesini en yüce zirveye yükseltmiş, onu gayr ve gayriyet çekimlerinden kurtarmışsa da ümmetiyle olan muamelesi daha dar hale gelmiş ve beşerî münasebeti vasıtasıyla olan hidayet nûru azalmıştır. Aynı şekilde sonradan gelen acizlerin hallerine teveccühü de eksilmiş ve bütün varlığı ile gerçek kıbleye teveccüh etmiştir.
 

Sultanın kendilerine teveccüh göstermediği ve bütün varlığı ile sevgilisine yöneldiği halkın vay başına gelenlere! Bu sebeple, küfrün ve bid'atin karanlıkları bin sene sonra her yeri istila etti, İslâm'ın ve sünnetin nûru eksildi.

رَبَّنَا أَنْهِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

"Ey Rabbimiz! Nurumuzu bizim için tamamla, bizi bağışla; çünkü sen her şeye kadirsin" (Tahrim 66/8).